موږ د زړه وینې خوړې
له مودو وروسته مي شعر وليكه ويي لولي...
موږ د زړه وینې خوړې
خو انقلاب مو پنځولی وو، وطن مو ساته
موږ د زړه وینې خوړې
خو د وختو آبرو مو وساتله
موږ د زړه وینې خوړې
خو د بشر پت مو خوندي وساته
موږ د زړه وینې خوړې
له سترګو مو اغزي بادېدل
په زړه مو پولۍ د غمو وختلې
په سر مو تاړاکونه تېر شول
خو دا دایمان خاوره مو بچ ساتله
د شهیدانو نوم مو نه هیراوه
د غیرت ټغر مو نه ټولاوه
د غلیم جرات مو نه لوړاوه
هاو ...
موږ د زړه وینې خوړې
موږ د زړه وینې خوړې
...
خو اوس مو د پلرو شملې په خاورو موږي
په تاریخ مو خاورې اوړي، پرې ملنډې وهي
په شهیدانو باندې خاندي او پرې سترګې تړي
په تاریخ مو خاورې اړوي، تاریخ جوړوي
سپین مو نه مني له تور مخو قهرمان جوړوي
خپل مو نه مني پردو پسې په ځغاستو ستړي
خدایه بیا د وخت آبرو ته سپکې کېږي
کله کله فکر را پیدا شي
ښايي په زړه کې پاتې وینې هم راباندې وڅښي
خو بیا هم نه پوهېږم...
بیا به لیکو
له څو انقلابونو وروسته
بیا به لیکو
موږ د زړه وینې خوړې
خو انقلاب مو پنځولی وو، وطن مو ساته
موږ د وختو آبرو ساتله
موږ بشر وساته
هاو ...
موږ د زړه وینې خوړې
موږ له وختو څخه ربړونه ګالل
چې دا وطن یو څه آرام شي
او ګردونه شي له غرونو پورته
هاو...
موږ د زړه وینې خوړې ...
