موسکا

نرم باد چلېده، د شپې سندره د کابل په واټونو کې زمزمه کېده او پيکه ګروفونو په غرونو کې د بند کابل په کاسه د تروږمۍ زړه مات کړى او نرۍ ساه يې پکې پو کړې وه. د شپې دوه بجې وې او په بام په پراته فرش اوږد غځېدلى وم، د خوښۍ احساس مې هان په رګونو کې ځغلېده، پاس مې ستورو ته کتل عجيبه کيسه يې کوله، تا به ويل چې خاندي او په تېرو څو کلونو کې زموږ د ليدنې او آشنايئ کيسه کوي.

سګرېټ مې خواته پراته وو لاس مې ور اوږد کړ او په ښکلې هوا کې مې يو سګرېټ دود کړ. کله به مې سترګې پټې کړې او په چرتونو کې به ډوب شوم او کله به مې سترګې لوڅې کړې او د سګرېټ کش او روښنايئ ته به مې وکتل. خو ستورو نه پرېښودم خداى زده کيسې يې رانه غوښتې…

د کندهار کسيه چې هلته هم د شپې په دوو بجو پروت وم او له ستورو سره مې خبرې کولې، هغوى به د خړ ښار چوپې او په تياره کې نغښتې بڼې ته اشاره وکړه او ما به هم په ښار نظر واچاوه، هلته هم چوپې او خوږې سندرې د بشر کيسه کوله او داسې به يې په خوند زمزمه کوله تا به ويل چې بشر ته يې د نيوکې ګوته نيولې او وايي چې ولې ولې او ولې… خو مابه يې ډېرو خبرو ته غوږ نه نيوه او د کندهار له فضا څخه به مې خوند اخيست.

هغه د اسلام آباد له لوړې ودانۍ څخه د اسلام آباد د اسمان د ستورو کيسه، هلته هم ستورو عجيبې خبرې کولې، کله به يې خندل او کله به يې د نري شمال په ژبه ويل چې ددې ځاى بشر هم تر موږ لاندې ژوند کوي او غورې کوي، ټول ښار په رڼا کې ډوب وو او د ستورو له رڼاوو يې مخونه پټ کړي وو.

د دوبۍ په آسمان کې هم ستورو خوله په خندا خلاصه کړې وه، آسمان څکو ودانيو خوله ورته پورته نيولې وه سپين رڼا ښار يې د ستورو رڼا ته څه ويلو اجازه نه ورکوله او ته وا د هغوى په خولو يې لاس نيولى خپلې سندرې يې ويلې، د ستورو کوچني ځنځير بيا لاس تر لاس نيولي وو او لاندې يې په لوړو لوړو ودانيو کې بشر ته اشارې کولې خو ته وا خوښ نه ايسي خپله ځلا يې هم له خلکو پټوله.

د تهران په آسمان کې هم د شپې په دوو بجو ستورو په خلاصه خوله خندل او له ډېرې مستۍ يې د سينه چاک نخرې کولې، هغوى هم لاندې د بشر ستړو منډو ته اشارې کولې، زه د تهران په پاس سر کې د آسمانڅکې ودانۍ په کړکۍ ورته ولاړ وم او له نري شمال سره مې غېږې نيولې.

په تاشکند کې هم د شپې په دوو بجو ستورو خپل اتڼ اچولى وو او په سترګک سترګک يې راسره روغبړ وکړ، ډېره شېبه مو يو بل ته وکتل لکه چې زړه يې راته تنګ شوى وي نن يې د بشر له حاله خبرې نه کولې يواځې مو خپل حالونه سره ويل، ناڅاپي مې د هغوى دې شوخۍ ته پام واوښت چې له خندا په ډکه خوله يې د پاسپورت غوښتنه کوله… ومې خندل…

سګرېټ ته مې فکر شو هاغه لومړى کش او نور همداسې پاتې شوى، ستورو ته مې وکتل لکه چې ګيله کوي چې ډېر ليرې سره تللي وو، هغوى بيا وخندل او ما هم خپل سګرېټ ته کش ورکړ، دود مې د کابل له هوا سره يو ځاى د ځيګر برخې برخې ته ريښې وغځولې او ما هم په ټول خوند د ستورو په لور پوپ کړ، له ستورو سره مې خداى پاماني وکړه سګرېټ مې هم غوځار کړ.

خو …

واى ريښتيا دوه څيزونه مې له ياده ووتل هغه دا چې يو مې له ستورو څخه د بشر کيسه وانه ورېده او بل مې په سګرېټ چرت خراب شو چې همداسې مې غورځار کړ..

اوس هم پښېمان يم

دادي تر اوسه پښېمانه يم په هغه سګرېټ کې څو کشونه نور هم وو...

کابل

دوهم ليک

سلامونه، څنګه يې؟ نه پوهېږم بيا مې ولې زړه غواړي چې ليک وليکم، له بېګا راهيسې مې بيا په زړه ورېږې، خپه يمه خداى مکړه تېر ليک مې ځورولې نه يې، خو اوس په ټولو غمونو، دردونو او سرخوږيو پښه ږدم، په ډاګه وايم ښه يمه، خوشحاله يمه او ته هم باور وکړه…

ريښتيا ګيله دې کړې وه چې ولې خپه شوى يم، ليکلي دې وو( کيسې ليکه، کيسې ليکه، زما کيسې خوښيږي)، ګرانې پوه يم چې کيسې ستاهم خوښيږي، دلته درسره ژمنه کوم چې کيسې به ليکم او يواځې به يې تاته ليکم، که نورو لوستې لولي به يې، خو زه يې تاته ليکم، هو يواځې تاته…

تا ليکلي وو چې هغه ليکوال چې زما کيسې نه مني، ورته ووايم چې: انسان او د هغه تاريخ کيسه او کيسه هم د انسان تاريخ دى، دادي ورته وايم او ورته وبه وايم، خو هغه نور څه هم ويله، هغه ويل چې له پخوانيو کيسه ليکوالو که نور هېڅ زده نه کړو دومره زده کولاى شو چې پخوانيو څنګه ډوډۍ خوړله…

خو ريښتيا هغوى کيسې په کاغذونو ليکلې، د هغه تر خبرې زموږ پخواني ماته را ياد شول، چې کاغذ يې نه درلود، چا ورته د نوبل جايزه هم نده ورکړې او نه هم چا زما په څېر د کيسه ليکوالو په کتار کې راوستي دي، د هغوى کيسې ډېرې خوږې وې، ډېر ښه پيل يې درلود، د خندا وړ ده چې د لنډې کيسې په فورم يې ويلې خو کاش چې ليکلې يې واى، ښايي څوک پيدا شوي واى چې کومه جايزه يې ورکړې واى، ښايي د پيغام يې هم چېرته څرک لګېدلى واى.

ګيله خو لا لرمه، ګيلې مې نه خلاصيږي، خو دومره وايم چې کيسې نه ورکېږي، که ورکېدلاى زه به درته داسې کيسه وليکم چې بايد ورکه شوې واى، هغه د لوړو غرونو د لوړو تورو غارونو د خلکو کيسه چې په باراني ورځ د اور د لمبو تر خوا را ټول وو…

د ونو په شنو پاڼو د باران هر څاڅکى په تېزۍ لګېده او ښکته ترې اوبه څڅېدې، د باران غږ د غار له خولې لاندې په شنو او تورو تېږو په شرنګي تېرېده، د غار په منځ کې نرى دود له چټکو لمبو پورته کېده او ورسره د غوښې د کباب بوى شاوخوا نيولې وه.

غټ سړي چې پلته او خيرن ويښتيان يې په اوږو پراته وو، پېړه څرمن يې اغوستې وه، د غار په خوله کې ناست وو، او ښکته يې د غره لاندې دره کې د باران لاندې د اوښتونکو را اوښتونکو ونو سيل کاوه.

د اور خواته ناست ځوان په يوه غټه جينۍ چې سينه او ځنګنونه يې په کوچنيو ټوټو پټ کړي وو څنګ وهلى وو، خواته يې ناستې زړې ښځې په اور په نرو لښتو کې پېيلې غوښه په اور يوې او بلې خواته اړوله، ټول په واکمنه چوپتيا کې د اور لمبو ته ځير وو، او کله کله به يې د چاغ غټ سړي چې د غار په خوله کې يې ښکته په دره کې ښکار څاره خبرو ته غوږ ونيو، هغه غاړه تازه کړه او آرام يې وويل:

- د هغوى کيسه ډېره ورونکې ده…

څه شېبه چوپ وو بيا يې زياته کړه

- هغوى خلک را نيسي، زړه يې پرې باسي او هغه خپل خداى ته نذرانه کوي، سر او تنه يې خلکو ته ور اچوي…

له اور چارچاپېرو ناستو ښځو او ځوان يو بل ته وکتل، چاغ سړى هم د غار له خولې را پورته شو او په اور د اوښتونکې را اوښتونکې غوښې لښته يې را پورته کړه او په خوله يې دهغې پوچول پيل کړل.

لکه چې کيسه يې هيره شوې وي ډېره شېبه چوپ وو، وروسته يې وويل:

- په ښکته ځنګلونو کې هم جګړې زياتې شوې دي وايي منکرانو نوى مذهب راوړى…

په دودو تور شوى غار د چاغ سړي د خبرو له غوڅېدو وروسته چوپ وو، او يواځې به يې په غوښو شخوند واهه او خوند به يې اخيست.

باران زياتېده، تياره هم خپرېده، په غار کې ناست خلک په اور را نږدې کېدل او د چاغ سړي خبرې هم زياتې شوې، د غوښې وروستۍ لښته يې راپورته کړه خولې ته يې ونيوله او ويې ويل:

- کاش چې مشر ته ورغلي واى، ښايي نوې کيسه يې کړې واى…

تر دا نوې کيسې مې يې خبره دومره اوږده کړه، په لنډو به ووايم چې د هغه ليکوال چې ما ترې تاته ليکلي وو هغه خبره ځواب کړم چې پخوا هم خلکو نوې کيسې غوښتې، ډوډۍ خو يې تا وليدله چې څرنګه يې خوړله، نو زه به هم نوې کيسې ليکم، خير که چا پرې له دې امله خندل چې پيغام نلري، څه سر دې خوږوم ته به وخت نلرې، که ليک مې درته ورسيږي، غوسه به شې چې وخت دې نيسم…

ګيلې ډېرې دي، ته چې تللې يې دېخوا غمونو خوله لګولې او هره ورځ يو نه يو غم راځي، نور مې يې له ژونده زړه تور کړى، نور به درته بيا ليکمه، اوس دې په خداى سپارمه، خوښه او خوشحاله اوسې، ريښتيا! يو ځلې بيا وايمه، نور مې له ژونده زړه تور شوى.

خو …

مجبور يمه، څه وکړم؟ …

کابل

10.3.1388

څټک یې په سندان وټکاوه ، په تندي یې خولې ډنډ ولاړې وې ، له جیبه یې دستمال راوویست خولې یې پاکې کړې او بیایې په اور کې سرو اوسپنو ته وکتل ، چې څومره به اور تازه کېده هومره به یې قدرت زیاتېده ، چې څومره د لمبې او شغلې عمر زیاتېده دومره به یې اثر ښکاره کېده ، شغلې کرارې کرارې شنې شوې او پکې د پرتو اوسپنو رنګ هم سور کېده ، بیایې آمبور په لاس کې واخیست او اوسپنه یې پکې راونیوه او په سندان یې کېښوده ، په بل لاس کې یې څټک هم آرام راپورته کړ او په اوسپنه یې کیښود ، بیایې پورته کړاو اوسپنه یې پرې وټکوله ، نرمه شوې وه اوس هغه اوسپنه نه وه چې تیږه به یې ماتوله ، دڅټک څه چې د هیڅ هم پرې زور نه رسېده اوس د څټک له هر وار سره په سندان تیتېدله او هیڅ مقاومت یې هم نه کاوه ، آهنګربیا اوسپنه په آمبور کې راټینګه کړه او اور ته یې ور ننه ایسته . غوسه وو له ځان سره ګړېده .

-       ولاعجیبه ده ؟ زه خو نه پوهیږم ، یعني یو انسان دومره بې رحمه شي چې د بل انسان وژلو ته زړه ښه کوي ؟ … نه ولا سړی دې هسې هم قضاوت نه کوي … خدای خبر دی …

بیایې د تندي خولې پاکې کړې ، په اور کې یې اوسپنه په بل مخ واړوله ، د اور شغلو ته یې چرت ونیو او سر یې وخوځاوه .

-       ولا خو غوسه هم بد شی ده … مجبوري هم بد قدرت دی … دا اور او دا شغلې ګوره … اوسپنه ګوره چې څرنګه یې نرمه کړې ده … مجبوري به هم سړی دغسې کوي … نه ولا هسې به هم نه وي انسان بېل دی … نه ولا …

بیایې په اور کې اوسپنې ته وکتل چې تکه سره او شنه اوښتې وه را ویې ایسته ، په سندان یې کیښوده ، څټک یې ورته پورته کړ بیا یې ورته وکتل ، دهر وار سره به په سندان وغوړېده ، هغه بیا په تندي لاس راتیر کړ ، اسویلی یې وکړ او پورته یې وکتل ، بیا له ځانه سره په خبرو سر شو .

-       ظلم ،زارۍ … ولا عجب قانون دی … دیوه چلند ته ظلم وايو دبل هغه ته زارۍ … کله به داسې هم تسلیمږې لکه دا اوسپنه چې د واړه څټک ټکونو ته تسلیم ده … جمیل ګوره خوار که هرڅومره یې دهغه او دغه دهقانۍ وکړې ، په څاګانو کې به کوز وو ، دهغه او دغه مزدورۍ یې وکړې … اخ خدای دې پرې رحم وکړي بې چاره هغه دی له دنیا یې تیر که … نه هسې دې هم سړی نه وايي څه به ووپکې خوشي په خوشي خو به هم سړی څوک نه وژني … 

بیا یې له دکانه بهر وکتل ، ګڼه ګوڼه وه ، د ژوند بازار ګرم وو ، خدای خبر دهیچا به هم جمیل نه په یادېده اوهسې ښکارېده تا به ویل چې هیڅوک هم کم شوي نه وي ، سهار به یې لرونه یا کلنګونه په اوږه را اخیستي وو ، په شنه یخ کې به پرې خولې راماتې وې ، کلنګونه به یې په دکان کې وغورځول او په بیړه به له دکانه ووت، بېګا به چاودې چاودې لاس راغی ستمېده به کلنګونه به یې ورسره واخیستل او موسک به شو په سترګو کې به یې وویل چې پیسې نشته چې کار مې خلاص کړ په یو ځای به یې درکړم .

سر یې وخوځاوه اسویلی یې وکړ او بیا یې په شغلو کې سترګې وګنډلې ، په همدې چرتونو کې وو ، چې زوی یې دکان ته راننوت ، د پلار خولې تندي ته یې وکتل ، او بیایې پلک  راواخیسته په ژور کې ورته ودرېده او په لاسونو یې لاړې توکړې او پلک یې په لاسونو کې سره سم کړ .

پلار په اور کې سرې اوسپنې ته ځیر وو ، اسویلی یې وکړ ، بیا یې د زوی مخ ته وکتل ، تر اوسه یې لا په سترګو کې هغه وختي نم مالومېده ، آهنګر بیا له ځانه سره په خبرو شو .

-       هرڅومره چې اور ژوندی کیږي هومره یې د سوځولو قدرت زیاتیږي هرڅومره چې شغله تازه کیږي هومره یې غوسه یو په دوه کېږي . راشه وګوره چېرته د شغلې بدن او چېرته د اوسپنې …

بیایې اوسپنه له اوره راوویسته ، په سندان یې کیښوده او زوی ته یې وکتل ، زوی یې هم پلک پورته کړ او یو غږ به د څټک وو بل د پلک په اوسپنه به یې سره شغله پورته کړه او سره هواره به یې کړه . هغه په فکر کې وو ، بیاله ځانه سره په خبرو راغی .

-       نه خو ته خپله ووایه ! چې هرڅومره ټینګ وې چې هرڅومره کلک او مقاوم وې چې هرڅومره له تیږو جوړ وې ، دلته وګوره ، دا بې رحمۍ او غمونه ولا سړی داسې کوي لکه دغه اوسپنه ، غوسه هم داسې ، ته خان ګوره چې اوس یې څه پیرو ته بډې وهلې ، بسته سړی یې وواژه ولا که به دومره احساس هم ورسره وي … خو هغه د هم پوه شي چې که دغسې کارونه کولی شي ، بله قوه هم شته چې سړی بیا نرموي ، داسې یې نرموي چې د پلک او څټک په وړاندې به هم مقاومت ونه کړي هو ! ولاکه یې فکر هم وکړې …. نه ګوره اوس په خپل سر دومره ستر ستر کارونه کول ولا که چندان کار هم وي … ډیر بې وجدانه دی … خیر دی وخت به یې په خپله سم کړي درست لکه زما په سندان پرته اوسپنه که لږ یې پریږدم بېرته خپل عادي حالت ته ځي ، که شغلې یې نرمه نکړي نو هماغه اوسپنه ده … خان هم یوبل څه داسې کړی دی ، دا پیسې او قدرت یاهم شاید غوسه داهم بده شغله ده سړی داسې نرم کړي چې واړه واړه فکرونه یې هم په بله کوي ژر ژر یې بدلوي ….

بیا یې له ځانه سره سر وښوراوه  .

-       نه هسې یې هم نه کوي … لکه اوسپنه …نه نه … ولا داسې بې رحمي چې سړی په بله کړي درست لکه له دغه شغلې   … یاهم نه ولاګوره په جمیل غوندې چا خو د هرچا زور بره دی ، که نر وي ورغلی دې وای قوماندان شېردلي ته یې دې څه ویلي وای …  

بیا یې زوی ته وکتل ، هغه هم خپه وو ، کله به چې یې په کوڅه کې لوبې کولې ، په دکان کې به یې حتماً یوه څپېړه خوړله ، خو نن یې څپېړه نه وه خوړلې ، په پلک یې ځان تکیه کړی وو او په چرت کې وو هغه هم په اور کې پرتې اوسپنې ته وکتل بیا یې د پلار تندي ته وکتل .

-       پلاره وايي دوژخ هم داسې وي لکه دا زموږ دکرې اور ، خان خو به هم ځي دوژخ ته .

پلار موسک شو ، زوی ته یې وکتل بیایې اوسپنه له اوره راوایسته او  زوی ته یې د وهلو اشاره وکړه .

-       دې ! که دچا هغه وخت په یاد وای ، اوس به دې په دنیا کې ټولې د ترحم خبرې اورېدې د مینې او صمیمیت .

بیا یې لږ شېبه وروسته ټک ټک آرام شو او اوسپنه یې اور ته واچوله ، له جیبه یې بیا دستمال راویست خولې یې وچې کړې او بیا یې اوسپنه له اوره راوایسته او په سندان یې کیښوده .

-       خو زویه ضرورت به هم وي ، څوک به له مجبورې ورځې بل وژني څوک به له مجبورې په خپله مري او څوک به هم نه پوهیږم زویه …. ته دا مبارکه میاشت ګوره خدای دې خان په نس نه مړوي …

په اوسپنه یې درانه درانه ګوزارونه وکړل د زوی تندي ته یې وکتل نور نو خولې شوی وو او په چرت کې ډوب وو کرار یې ورته وویل .

-       دا میاشت ګوره او داسې بې رحمي ، خدای خو مو دې له دغسې شغلې ساتي له دغسې مجبورۍ او له دغسې بې رحمۍ … خدای مو دې په روژه زړونه هسې نرم کاندي چې وړوکی ټک یې هم هوار کاندي …

بیایې اوبو ته وکتل ، موسک شو زوی یې ووت ، ډیره شېبه نه وو هغه هم په اور کې سترګې ګنډلې وې ، جمیل یې په نظر کې وو ، پیوند پیوند واسکټ ، چټکې چټکې خبرې او شنې بریښېدونکې سترګې ، چې کلنګونه به یې په ځمکه وغورځول جیب ته به یې لاس کړل او نسوار به یې راوایست چې نسوار به یې واچاوه څادر به یې کلک له ځانه تاو کړ او بهر به ووت .

بیایې اوسپنه سره کراره کراره وټکوله په آمبور کې یې راواخیسته او وړاندې یې اوبه ته ورنږدې کړه . چې اوبو ته یې ور ورسوله نور یې نو سوروالی هم له منځه لاړ او هغه پخوانۍ ګرمي یې هم له بدنه ووته ، څه شېبه ورته ځیر وو ، بیایې په ځمکه وغورځوله   زوی راننوت د پلار سترګو ته یې ځیر ځیر وکتل  .

-       پلاره وايي جمیل اکا یې خاورو ته وسپاره .

-       ښه نو بالاخره آرام شو خدای دې نور پرې رحم وکړي  .

-       آمین

تهران ، ایران .

څټک یې په سندان وټکاوه ، په تندي یې خولې ډنډ ولاړې وې ، له جیبه یې دستمال راوویست خولې یې پاکې کړې او بیایې په اور کې سرو اوسپنو ته وکتل ، چې څومره به اور تازه کېده هومره به یې قدرت زیاتېده ، چې څومره د لمبې او شغلې عمر زیاتېده دومره به یې اثر ښکاره کېده ، شغلې کرارې کرارې شنې شوې او پکې د پرتو اوسپنو رنګ هم سور کېده ، بیایې آمبور په لاس کې واخیست او اوسپنه یې پکې راونیوه او په سندان یې کېښوده ، په بل لاس کې یې څټک هم آرام راپورته کړ او په اوسپنه یې کیښود ، بیایې پورته کړاو اوسپنه یې پرې وټکوله ، نرمه شوې وه اوس هغه اوسپنه نه وه چې تیږه به یې ماتوله ، دڅټک څه چې د هیڅ هم پرې زور نه رسېده اوس د څټک له هر وار سره په سندان تیتېدله او هیڅ مقاومت یې هم نه کاوه ، آهنګربیا اوسپنه په آمبور کې راټینګه کړه او اور ته یې ور ننه ایسته . غوسه وو له ځان سره ګړېده .

-       ولاعجیبه ده ؟ زه خو نه پوهیږم ، یعني یو انسان دومره بې رحمه شي چې د بل انسان وژلو ته زړه ښه کوي ؟ … نه ولا سړی دې هسې هم قضاوت نه کوي … خدای خبر دی …

بیایې د تندي خولې پاکې کړې ، په اور کې یې اوسپنه په بل مخ واړوله ، د اور شغلو ته یې چرت ونیو او سر یې وخوځاوه .

-       ولا خو غوسه هم بد شی ده … مجبوري هم بد قدرت دی … دا اور او دا شغلې ګوره … اوسپنه ګوره چې څرنګه یې نرمه کړې ده … مجبوري به هم سړی دغسې کوي … نه ولا هسې به هم نه وي انسان بېل دی … نه ولا …

بیایې په اور کې اوسپنې ته وکتل چې تکه سره او شنه اوښتې وه را ویې ایسته ، په سندان یې کیښوده ، څټک یې ورته پورته کړ بیا یې ورته وکتل ، دهر وار سره به په سندان وغوړېده ، هغه بیا په تندي لاس راتیر کړ ، اسویلی یې وکړ او پورته یې وکتل ، بیا له ځانه سره په خبرو سر شو .

-       ظلم ،زارۍ … ولا عجب قانون دی … دیوه چلند ته ظلم وايو دبل هغه ته زارۍ … کله به داسې هم تسلیمږې لکه دا اوسپنه چې د واړه څټک ټکونو ته تسلیم ده … جمیل ګوره خوار که هرڅومره یې دهغه او دغه دهقانۍ وکړې ، په څاګانو کې به کوز وو ، دهغه او دغه مزدورۍ یې وکړې … اخ خدای دې پرې رحم وکړي بې چاره هغه دی له دنیا یې تیر که … نه هسې دې هم سړی نه وايي څه به ووپکې خوشي په خوشي خو به هم سړی څوک نه وژني … 

بیا یې له دکانه بهر وکتل ، ګڼه ګوڼه وه ، د ژوند بازار ګرم وو ، خدای خبر دهیچا به هم جمیل نه په یادېده اوهسې ښکارېده تا به ویل چې هیڅوک هم کم شوي نه وي ، سهار به یې لرونه یا کلنګونه په اوږه را اخیستي وو ، په شنه یخ کې به پرې خولې راماتې وې ، کلنګونه به یې په دکان کې وغورځول او په بیړه به له دکانه ووت، بېګا به چاودې چاودې لاس راغی ستمېده به کلنګونه به یې ورسره واخیستل او موسک به شو په سترګو کې به یې وویل چې پیسې نشته چې کار مې خلاص کړ په یو ځای به یې درکړم .

سر یې وخوځاوه اسویلی یې وکړ او بیا یې په شغلو کې سترګې وګنډلې ، په همدې چرتونو کې وو ، چې زوی یې دکان ته راننوت ، د پلار خولې تندي ته یې وکتل ، او بیایې پلک  راواخیسته په ژور کې ورته ودرېده او په لاسونو یې لاړې توکړې او پلک یې په لاسونو کې سره سم کړ .

پلار په اور کې سرې اوسپنې ته ځیر وو ، اسویلی یې وکړ ، بیا یې د زوی مخ ته وکتل ، تر اوسه یې لا په سترګو کې هغه وختي نم مالومېده ، آهنګر بیا له ځانه سره په خبرو شو .

-       هرڅومره چې اور ژوندی کیږي هومره یې د سوځولو قدرت زیاتیږي هرڅومره چې شغله تازه کیږي هومره یې غوسه یو په دوه کېږي . راشه وګوره چېرته د شغلې بدن او چېرته د اوسپنې …

بیایې اوسپنه له اوره راوویسته ، په سندان یې کیښوده او زوی ته یې وکتل ، زوی یې هم پلک پورته کړ او یو غږ به د څټک وو بل د پلک په اوسپنه به یې سره شغله پورته کړه او سره هواره به یې کړه . هغه په فکر کې وو ، بیاله ځانه سره په خبرو راغی .

-       نه خو ته خپله ووایه ! چې هرڅومره ټینګ وې چې هرڅومره کلک او مقاوم وې چې هرڅومره له تیږو جوړ وې ، دلته وګوره ، دا بې رحمۍ او غمونه ولا سړی داسې کوي لکه دغه اوسپنه ، غوسه هم داسې ، ته خان ګوره چې اوس یې څه پیرو ته بډې وهلې ، بسته سړی یې وواژه ولا که به دومره احساس هم ورسره وي … خو هغه د هم پوه شي چې که دغسې کارونه کولی شي ، بله قوه هم شته چې سړی بیا نرموي ، داسې یې نرموي چې د پلک او څټک په وړاندې به هم مقاومت ونه کړي هو ! ولاکه یې فکر هم وکړې …. نه ګوره اوس په خپل سر دومره ستر ستر کارونه کول ولا که چندان کار هم وي … ډیر بې وجدانه دی … خیر دی وخت به یې په خپله سم کړي درست لکه زما په سندان پرته اوسپنه که لږ یې پریږدم بېرته خپل عادي حالت ته ځي ، که شغلې یې نرمه نکړي نو هماغه اوسپنه ده … خان هم یوبل څه داسې کړی دی ، دا پیسې او قدرت یاهم شاید غوسه داهم بده شغله ده سړی داسې نرم کړي چې واړه واړه فکرونه یې هم په بله کوي ژر ژر یې بدلوي ….

بیا یې له ځانه سره سر وښوراوه  .

-       نه هسې یې هم نه کوي … لکه اوسپنه …نه نه … ولا داسې بې رحمي چې سړی په بله کړي درست لکه له دغه شغلې   … یاهم نه ولاګوره په جمیل غوندې چا خو د هرچا زور بره دی ، که نر وي ورغلی دې وای قوماندان شېردلي ته یې دې څه ویلي وای …  

بیا یې زوی ته وکتل ، هغه هم خپه وو ، کله به چې یې په کوڅه کې لوبې کولې ، په دکان کې به یې حتماً یوه څپېړه خوړله ، خو نن یې څپېړه نه وه خوړلې ، په پلک یې ځان تکیه کړی وو او په چرت کې وو هغه هم په اور کې پرتې اوسپنې ته وکتل بیا یې د پلار تندي ته وکتل .

-       پلاره وايي دوژخ هم داسې وي لکه دا زموږ دکرې اور ، خان خو به هم ځي دوژخ ته .

پلار موسک شو ، زوی ته یې وکتل بیایې اوسپنه له اوره راوایسته او  زوی ته یې د وهلو اشاره وکړه .

-       دې ! که دچا هغه وخت په یاد وای ، اوس به دې په دنیا کې ټولې د ترحم خبرې اورېدې د مینې او صمیمیت .

بیا یې لږ شېبه وروسته ټک ټک آرام شو او اوسپنه یې اور ته واچوله ، له جیبه یې بیا دستمال راویست خولې یې وچې کړې او بیا یې اوسپنه له اوره راوایسته او په سندان یې کیښوده .

-       خو زویه ضرورت به هم وي ، څوک به له مجبورې ورځې بل وژني څوک به له مجبورې په خپله مري او څوک به هم نه پوهیږم زویه …. ته دا مبارکه میاشت ګوره خدای دې خان په نس نه مړوي …

په اوسپنه یې درانه درانه ګوزارونه وکړل د زوی تندي ته یې وکتل نور نو خولې شوی وو او په چرت کې ډوب وو کرار یې ورته وویل .

-       دا میاشت ګوره او داسې بې رحمي ، خدای خو مو دې له دغسې شغلې ساتي له دغسې مجبورۍ او له دغسې بې رحمۍ … خدای مو دې په روژه زړونه هسې نرم کاندي چې وړوکی ټک یې هم هوار کاندي …

بیایې اوبو ته وکتل ، موسک شو زوی یې ووت ، ډیره شېبه نه وو هغه هم په اور کې سترګې ګنډلې وې ، جمیل یې په نظر کې وو ، پیوند پیوند واسکټ ، چټکې چټکې خبرې او شنې بریښېدونکې سترګې ، چې کلنګونه به یې په ځمکه وغورځول جیب ته به یې لاس کړل او نسوار به یې راوایست چې نسوار به یې واچاوه څادر به یې کلک له ځانه تاو کړ او بهر به ووت .

بیایې اوسپنه سره کراره کراره وټکوله په آمبور کې یې راواخیسته او وړاندې یې اوبه ته ورنږدې کړه . چې اوبو ته یې ور ورسوله نور یې نو سوروالی هم له منځه لاړ او هغه پخوانۍ ګرمي یې هم له بدنه ووته ، څه شېبه ورته ځیر وو ، بیایې په ځمکه وغورځوله   زوی راننوت د پلار سترګو ته یې ځیر ځیر وکتل  .

-       پلاره وايي جمیل اکا یې خاورو ته وسپاره .

-       ښه نو بالاخره آرام شو خدای دې نور پرې رحم وکړي  .

-       آمین

تهران ، ایران .

داستان کوتاه

نويسنده:‌عبدالله الهام 

... تفنگ را روی شانه ی خود گرفت، از جوانی که چند قدم دورتر قدم های وی را تعقیب می کرد پرسید:

-       چیه؟ چیزی می خواستی بگویی؟

جوان ساکت بود و بر جای قدمهای وی قدم می گذاشت و به سنگها و بوته های اطرافش چشم دوخته بود.

-       پدر!...

-       بلی... بگو

-       حالا که دیگر پیر شده ای برای چی از شکار دست نمی کشی؟

پدر در دامنه های کوه چیزی را با چشم دنبال می کرد، قدم ها را نیز آرام بر می داشت و با دست به جوان پشت سر خود اشاره کرد تا قدم ها را آرام و بی صدا بردارد.

بعد از چند لحظه گفت:

-       در شکار بسیاری از چیزها است که تو نمیتانی درک کنی

-       مثلا؟...

-       خیلی چیزهاست ؛مثلا لذت و

پدر خیره شده بود، چشم های سبز و گیرا یش به نقطه ای متمرکز شده بود، چیزی مزمزه می کرد. دست به جیب برد و  مشت به جوان پشت سر خود گرفت، جوان قدمهای خود را تندتر بر داشت و از دست پدرش چیزی که در مشتش بود گرفت، و شانه به شانه با پدر راه را ادامه داد...

جوان گاهی قواره بی ریخت و لباسهای کثیف پدر را از نظر می گذراند و گاهی هم در دره سبز خیره می شد:

-       بیشتر به شکار چه حیوانی علاقه داری پدر؟

-       به شکار آهو...

به روی یک صخره نشستند و به آهنگ منظم طبیعت گوش داند، در دره سبز چشم دوخته بودند و دوباره چیزی را در دهانش مزه مزه می کرد.

-       ببین پسر ! طبیعت را نظاره کن، درسهای زیادی در آن نهفته است، رازهای بسیاری... طبیعت با همه ی بی زبانی خود هیچگاه از صحبت کردن باز نمی ماند، همیشه سهن می گویند و می خواهند هر لحظه سخن  تازه ای بزند اما افسوس که ما متوجه نمی شویم ؛ ما گوش نمی دیم، و هرگز به چیزهایی کی می گوین فکر نمی کنیم.

-       بلی... لذت بخش است، من هم به کوهایی که پوشیده از درختان سبز و هوای تازه می باشند علاقه دارم.

-       هنگامی که کوچک بودم با پدرم به اینجا می امدم، او نیز شکارچی خوبی بود، ولی من شکستش داده بودم، هرچه کوشش می کرد، نمی توانست در شکار از من پیشی بگیرد.

-       برای خودت چی چیزی در کوه لذت بخش است. ؟

-       برای من  تمام طبیعت لذت بخش است. اینجا ظلم نمیبینی . ظالمی نمی آید.عجز و عاجزی دیده نمی شود... .

جوان خندید، به چمشهای تیز پیر مرد خیره شد. سپس پرسید:

-       مگر همین آهویی که شکار می کنین حق زندگی نداره پس به چه دلیل شکارش می کنین؟ به نظرت این عجز نیست؟

-       در ذهن من هم بعضی وقتها خطور می کنه، عجز و التماس را در چشمهایش  دیده ام. ... ولی پسر خودت هم شاید در کتابها خوانده باشی که خدا طبیعت را برای ما خلق کرده است ؛آفریده است. آهو هم برای شکار... تو چی فکر می کنی؟

-       والله نمی فهمم

پیرمرد تفنگ خود را گرفت، دوباره به نقطه ای خیره شد. نشانه گرفت. دقیق شد. اما پس از لحظه ای بدون اینکه فیر کند تفنگ را پائین اورد. و بر جایش گذاشت، به جوان نگاه کرد و گفت:

-       بخاطر تو شلیک نکردم.، وگرنه آن پرنده را میبینی که بر روی صخره نشسته کاملا در تیرسم بود. می توانسم خوب پرپرش کنم.

-       جوان متعجب پرسید:

-       بخاطر من؟  

-       بلی، خودت گفتی که حق زندگی کردن دارد من هم دلم سوخت شکارش نکردم.

-       ولی خودت گفتی که برای ما آفریده شده است. که شکارش کنیم.

-        اما این یکی فرق می کرد

هر دو خندیدند، چند لحظه ساکت بودند،ناگهان پدر تفنگ اش را گرفت و تند تند دوید.

-       آرام بشین وحرکتی نکن. پیدا کردمش.

-       چی را؟

-       آهو را...

-       خوب من هم میایم. شاید بتوانم کمکت کنم.

-       نه نه بشین....

پیر مرد دنبال آهو دوید، از تپه کوچک و سبزی گذشت و ناپدید شد. جوان به اطراف خود نظری انداخت، هوای صاف، آسمان ساکت و زیبایی زمین...

چند لحظه به گفته های پدر فکر کرد، لبخند زد و به  دنبال پدر به پشت تپه رفت.

پدر کنار صخره ای نشسته بود، و تفنگش را نشانه گرفته بود. هنگامیکه صدای پای جوان را شنید، دستش را به نشانه سکوت ارام تکان داد.

-       آرام بشین...

-       کجاست؟

-       اونه کنار بوته بزرگ در چمن.

شکارچی پیر دقیق شدو نشانه گرفت و سپس شلیک کرد، آهی بلندی کشید وآرام به صخره ای که کنارش بود تکیه زد، تیر به شکم آهو خورده بود و آهو بر روی سبزه ها از درد غلط می خورد.  پدر به چمشهای جوان خیره شد و باز به سوی آهو نگاه کرد. پسرش گفت:

-       نشانه گیری تان بسیار خوب است

-       بلی بد نیست.

پدر دست به روی اش کشید و باز  در چمن دراز کشید.

-       برو شکار را با خودت به خانه ببر، دیگر برای من لذت بخش نیست.

-       پس چه چیزی برایت لذت بخش است؟ مگر نگفته بودی که شکار برایت لذت بخش است؟

برای من اینلذت بخش است که به دنبال اش بدوم، خوب خسته اش کنم و خوب خسته ام کند، از پا در آورمش و سپس به سویش شلیک کنم و بعد آهی بلندی بکشم و خمیازه ای بکشم.

تهران ، ایران

نویسنده: عبدالله الهام

لحظه ای  پیش باران می بارید، آفتاب نیز بسیار زود از  ابر بیرون آمد، عموداً روی سر بود و سایه را نیز به صفر آورده بود، چهار طرف تپه درخت گرفته بود و برگهایش به آفتاب می درخشید. باد نرمی در میان  درختهای می وزید و برگهایش را به شور آورده بود، گویی آفتاب به زمین نزدیک شده و روشنایی و حرارتش نیز دو برابر شده. تا چشم دید داشت چهار طرف تپه، درخت و درخشیدن برگهای آن به چشم می خورد. گلهایی که روی چمن تر سر از خاک بیرون آورده بودند طوری دیده میشدند که  انگار کسی با انها را در چمن کاشته باشد.، به ترتیب، سبز، سرخ، سیاه و سفید. ابرها از یک سو به سویی دیگر فرار می کرد ندو پیشانی سبز اسمان وسیعتر میشد. در این بین جوان قدبلندی کلاهش را از سربرداشت، گویی از هوا لذت زیاد میبرد دهان را باز کرد و آهی عمیقی کشید. موهای زردش را زیر افتاب تکان داد و چند بار دست رویش کشید. دست به کمر ایستاد و در چمنها و درختها چشم دوخت، بسیار دور بود سر کوه در بین درختها تیره معلوم میشد، دیگر فقط آسمان بود و سینه سبز زمین که نسیمی نرم نوازشش می کرد. دستها را به روی کشید و کوت سورخ تر شده از تن کشید، نشست و آرام آرام لای چمن های نرم دراز کشید. برقی خوشی در چشمهایش می درخشید و چمهایش بسته کرد.

ابرها دیگر به حواشی اسمان جمع شده بود و حرارت خورشید نیز زمین را در دامن پیچیده بود و به خود نزدیک و نزدیکتر می کرد. به صداهای اطراف متوجه شد، فقط صدای ضعیف چند پرده که از جنگل به گوش می خورد، سکوت حکم فرما بود.

1جوان چمشهایش را مالید و بر لبانش آهنگ جاری شد، هرچه اطرافش روشن و روشنتر میشد، آهنگ جاری بر لبانش نیز بالا و بالاتر میشد. صدای ضعیفی از دور به گوش می خورد، اطرافش نگاه کرد چیزی به چشمش نه خورد، صدا نزدیک میشد، در آسمان نگاه کرد، طیاره ای که از سوی شرق به نیمه آسمان در حرکت بود نظرش جلب کرد. جوان به طیاره خیره شد و با خود گفت:

این طیاره از کجا می آید و کجا میرود، از یوگوسلاویا؟.... از کجا؟

2از جای خود بلند شد و به اطراف اش نگاه کرد، ایستاد، لحظه ای در فکر بود و لای درختهای سبز نظر انداخت، طیاره نیز به سوی آفتاب نزدیک میشد، چهار طرف خود را نگاه کرد و به هر طرف خیره شد.

این کجاست؟ آیسلند؟... دنمارک؟.... آمریکا؟....

لبخند زد و سرخود راتکان داد، به جای خودش نشست. کیف اش که لای چمن زیر چتر طوری افتاده بود انگار چتری که به آفتاب می درخشد کیف را از باران نگهداری می کند. از جایش بلند شد و کیفش به خودش نزدیک کرد، کیف را باز کرد، سر خود را نزدیک اش برد و بویش حس کرد.

کیف تا لب پر بود، بعضی چیزها را جابجا کرد و دنبال چیزی می گشت، یک کاغذی که درون او نیز چیزی پیچانده شده بود و در یک پلاستیک پیچیده شده بود کشید و در پیش رویش گذاشت، کتابچه خاکی و قلم سورخ را نیز از کیف بیرون کرد، دیگر کیف را بست.

پلاستیک را از چیزی که در کاغذ پیچانده بود کنار گذاشت و کاغذ را قبل از اینکه باز کند بوی کرد و بازش کرد، درون کاغذ توته های کباب که تاحال سرد هم نشده بود بویش در اطراف پیچید.

یک یک توته را می خورد و لبخند می زد. گاهی هم در بین خوردن آهنگ زمزمه می کرد، گاهی هم از جایش می خاست و آهی عمیقی می کشید.

کباب آرام آرام به اتمام می رسید، کتابچه خاکستری رنگ و قلم اش گرفت، دفترچه تقریبا پر بود، چند صفحه سفید پیدا کرد به دور برش نگاه کرد، بعد از لبخند نوشت:

نه می فهمم که اینجا کجاست، به اینجا کدام مردم زیاد می آیند و مردم اینجا به کدام زبان تکلم می کنند، ولی جای خوبیست و منظره دلنشینی دارد. شاید هر روز اینجا اینطور باران بیاید، شاید اینجا کباب هم پخته شود، شاید اینجا شب هم زیاد سرد نباشد، شاید حیوانات اینجا هم زیبا هستند و شاید هم وحشی و درنده هم داشته باشد. من به بسیاری از جای های خوب و دلنشین رفته ام، از تمام جای های خوب تنها در وقتی لذت برده ام که همانجا بودم، ولی این جای پنجم ششم است که من در دنیا به این زیبایی می بینم، در آن طرف جهان نیز این چنین جای های و منظره های زیبا وجود داشت اگر در آنجا کدام کس مر می دید می گفت: (ز سر زمین ما خوش تان آمد؟ )

نوسنده: عبدالله الهام

چشمها رابسته کرد،  سرخود راتکان داد؛ به مردی که روبرویش ایستاده بود خیره شد.  در انگشتهای مرد سگریت بود و دودهای سگرتش آرام آرام بین هر دوی شان  بالا می رفت. صورت کوچک مرد روبرو بزرگ شده بود، چشمهای از حدقه بیرون زده اش  غار معلوم می شد و عرق روی پیشانی اش می درخشید.  مرد کوچک که کورتی بلندی راپوشیده بود به مرد چهارشانه مقابل خود که سگریت اش کم کم داشت به فیلتر می رسید سر تکان داد ولی چیزی نه گفت.

-       باز چی شده چیزی را شنیده بودی؟....

مرد کوچکی که روبرو اش ایستاد بود، مات و مهبوت نگاهش می کرد، چند لحظه بعد گفت.

-       نه چیزی خاصی نبود، به حرف تو هم حالافهمیدم.

-       می گم ذهنت خیلی سلو نه شده؟

مرد کوچک، بعد از چند لحظه گفت.

-       اینطور فکر می کنی؟

-       بلی ...

مرد چهارشانه عقب رفت، مرد روبرو هم شانه ها بالازد.

-       من متوجه نه شده ام؟

مرد چهارشانه به دیوار تکیه زد، مرد کوچک نیز در خاک نشست. در آن اطراف کسی دیده نمی شد، و هر دو به کوچه های بین خانه ها و ساختمانهای آسمان خراشی  که به پارک خلوت منتهی می شد چشم دوخته بودند، مرد کوچک کورتی اش را مرتب کرد و به سر بی موی خود دست کشید.

-       اهای اسد!...

-       چی شده، باز ذهنت راه افتاد؟

جواب نداد، آهی بلندی کرد و به اطرافش نگاه کرد، بعد از چند لحظه گفت:

-       من حالا خوبم،  فقط نقض اینجاست که ذهنم چند لحظه عقب است.

-       خوب بالاخره اعتراف کردی؟

مرد کوچک بعد از چند لحظه گفت:

-       بلی این را می دانم و اعتراف هم می کنم

مرد چهارشانه چند لحظه فکر می کرد و در جیبهایش چیزی را می پالید.  صدای وحشت ناک بریک موتر راشنید به خیابان روبرو یش نگاه کرد، موتر سبز رنگ کوچکی کنار سرک به شدت بریک گرفت و دروازه هایش به سرعت  باز شد کسی از داخل موتر بیرون پریدو به طرف کوچه شلوغ روبریش  دوید. مرد چهار شانه نظرش از سرک برداشت و به مردی که روبرویش نشسته بود نگاه کرد.

-       چیه؟... آن موتر را دیدی که صدای بریک اش اینجا نیز پیچید؟.

مرد پشت سرش را نگاه کرد، یک موتر سبز کوچک به روی سرک می دوید، تا چشم به مرد روبرویش بر می گردانید موتر بریک گرفت و کنار سرک ایستاد. دروازه هایش به زودی باز شد و یک نفر از داخل اش پرید و طرف کوچه بیروبار فرار کرد.

-       بلی ها دیدم... چی شد؟

مرد چاغ جواب نداد، سر راتکان داد و چند لحظه در فکر بود از جیبش سگریت کشید، روشن کرد ، چند لحظه به آتش خیره بود و بعدا شروع به سیگار کشیدن کرد.

-       تو نقضهای زیادی داری، چشمایت نیز سلو کار می کند.

مردی که روی زمین نشسته بود از زمین برخاست، بالانگاه کرد و دست به سوی مرد روبرو چهارشانه باز کرد، او در دست اش سگریت گذاشت ، سگریت راگرفت و باز برای اتش، سیگاری را که  کنج لبش گذاشته بود را  به طرف پیش به سوی دست مرد چاغ برد تا - سیگریت اش  -  روشن کند.

-       اما من اینطور فکر نمی کنم، به نظر من  ذهن خودت چند لحظه پیش است.

-   جدی؟ اگر اینطور باشد که  - برم  -  کارهای زیادی را می توانم انجام  بدهم... اما نه من فکر می کنم  -  پس  - وخت مشکل دارد و  پس وپیش میشه.

چند لحظه در فکر بودند مرد کوچک هم سگریتش را به آخر رسانیده بود، سر را تکان داد.

-   نه وخت نقص ندارد، وخت مثل کوه ایستاده است و این  ما هستیم که این طرف و آنطرفش می چرخیم اگر به سر کوه برویم آنطرف اش را هم میتوانیم ببینیم حتی میتوانیم چیزهای که تا به حال رخ نداده است   را نیز ببنیم.

-   به به به تا به حال ذهنت کار نمی کرد حال که شروع به کار کرده  بحثهای فلسفی می کنید مبارکه!

چند لحظه هر دوساکت بودند، مرد کوچک خندید، سگریت اش خاموش کرد و دست درجیبهای کوتش فرو برد، آهی بلندی کشید به مرد روبرو خیره شد.

-   فلسفه؟ او انیجا چی کار میکنه من هم نشه هستم خودت هم خماری... وخت نه در قصه مه است نه در قصه تو... هر که را مقصر می دانی بدان ولی کاری به وخت نداشته باش هیچ کاری را نمی توانی انجام بدهی.

مرد چهارشانه نیز خندید، سگریت را روی زمین انداخت و زیر بوت درازش کرد و آرام آرام به سوی کوچه بیروبار حرکت کردند.

دغه کیسه دلته واوریhttp://larawbar.com/data/audio/index.php?l=8&p=Story/elham_landa_kissa.mp3&m=1

لیکوال : عبدالله الهام جمالزی

یواځې دوړې نه وې ، د بګیو د بیروبار او شاوخوا د لرګیو غټو غټو انبارونو هم کوڅه سره تنګه کړې وه ، د کوڅې په سر کې له سخت بیروبار ډېر لیرې نه وو چې کوڅه یو له یوه له چوپتیا سره مخ کېده او د ارې د یو ماشین له شور پرته پکې نور غږونه پیکه اورېدل کېدل ، په کوڅه کې د یواځیني دوکان په مخه کې د خیرن سړي په اوږدو وېښتانو کې د غوږ شاته قلم ته یې سترګې ونیوې او د هغه په لوړ آواز غوسه چیغو ته په فکر کې ډوب وو ، څه شېبه ورته د زاړه دکان په لرګینه دروازه معطل شو ، خو د څڼور چې پرې پام شو ترښځ  یې په لاس کې واوړوله راواړوله ، سر یې وخوځاوه او د ماشوم خیرنو جامې ، جینګه خوله ، څیرې څپلکې او هر څه یې له سره تر پښو له نظره تېر کړل .

-       زړه خو مې وايي چې په داسر دې په ترښځ ووهم

ماشوم څه ونه وېل ، خوله یې وېړه کړه او دکان ته ننوت ، څه شېبه یې په دکان کې شاوخوا وکتل ، داسې څه یې ونه موندل چې ځان پرې بوخت کړي ، د سترګو تر کنجونو یې بهر یې د لرګیو په تراشلو بوخت څڼور سړی څاره او بیا به یې له ځانه سره سر وخوځاوه ، بهر راووت او د څڼور سړي مخې ته ودرېده څه شېبه یې ځان ځیر ښکاراوه خو وړاندې یې لوی ډېران ته هسې سترګې نیولې وې ته وا څڼور استاد یې له کتلو منع کوي  ،  څه شېبه ورته په چرت کې وو ،  لکه چې په یوه موضوع ښه ژور فکر کوي ، بیا یې د استاد څېرې ته وکتل لکه چې د غوسې کچه یې معلوموي .

-       استاده !  نسوار دې شته ؟

استاد څه ونه ویل خپل کار یې کاوه ، ماشوم هم دکان ته ننوت په دکان کې لږ شېبه اخته وو ، چې د څڼور سړي پرې پام شو

-       نسوار پرېږده ، ورشه چای باندې کړه ....

ماشوم لکه چې ډېره ښه خبره اورېدېلې وي ، ټوپ یې کړل او چایجوشه یې واخیسته او مخ په بهر یې منډه کړه . له دکانه هاخوا په ککړه کوڅه ننوت او لاره یې په ډېران ورسمه کړه ،  څوګامه وروسته به یې یوځل آرام شاته هم وکتل نه وي چې استاد لیدلی وي . په ډېران دوه نور ماشومان هم په چټلیو کې اخته وو او څیزونه یې لټول هغه یواځې لاس ورکړ نور ترې تېر شو .

تر بېګا یې د ډېران سر په ذهن کې پروت وو ، کله کله به یې ورته وکتل خو نور نو له استاد سره اخته وو او ځان یې ځنې غړولی هم نشوای . خدای خبر تر بېګابه یې څو ډوله نوي فکرونه په سر کې ګرځېدل ، څو ډوله نوې لارې به یې سنجولې ، خو نه پوهېده نن یې په هیڅ هم زړه نه سړېده ، یواځې یوکار چې خپله یې هم کولای شو لمر ته کتل وو ، هر وخت ته به یې لمر کتل او بیا به یې استاد کتل او ښايی دا پوښتنه به یې زړه کې ګرځېده .

-       استاده ! ستړی شوی نه یې ؟ ...

نه داسې نه ........

-       استاده ماته خو اجازه راکړه ... نن مې ....

بیا به یې سر وخوځاوه ، او کار ته به ځیر شو . لمر نور ژېړېدو ته نژدې شو ، د ډېران په سر هم سیوری غوړېدلی وو ، او د دکان له مخامخ دېواله هم لمر والوت . نور نو دهغه د تلو وخت وو ، په دکان کې راوګرځېده او استاد ته یې ځان هسې ښکاره کړ چې ګواکې نور نو ځم .

-       ګوره هلکه چې سیده کور ته لاړ شې ...

-       سمه ده .

په بیړه بیړه یې د دکان په مخ کې تنګه چوپ او چټله کوڅه ونیوه او له دکانه یې ځان پناه کړ ، په ډېران دوه درې ماشومان لااوس هم تاوېدل ، او هغه داسې شاوخوا وکتل لکه چې نور ماشومان به هم راټولیږي ، ماشومانو ته ورنږدې شو او شاوخوا یې په ایرو او پرتو چټلیو کې پښه ووهله . نورو ماشومانو په خپلو کڅوړو کې اوسپنې ، پلاستیکونه ، زړې چپلکې ، او نور څیزونه اچول خو نوي ببر سري ماشوم بیا بل څه لټول ، ډېره شېبه پکې وګرځېده . بیایې درېو ولاړو ماشومانو ته مخ وروګرځاوه .

-       ماته مو څه ندي ټول کړي ؟

-       نه ........

سر یې وخوځاوه لاس یې سره ومروړل  بیا یې له وړاندې پښې لوڅي ماشوم څخه کڅوړه وغوښته لږ شېبه خو دواړه سره وګړېدل . هغه ماشوم هم ترې شاته روان شو خپله کڅوړه یې ورسره واخیسته او شاته یې هم راونه کتل . ببر سري ماشوم لږ شېبه ورته وکتل ، پسې منډه یې کړه په زور یې کڅوړه ترې واخیسته او بېرته د ډېران په لور راغی .

ژر ژر یې د پلاستیکونو ، چپلکو او اوسپنیزو قوطیو په ټولولو پیل وکړ ، څه شېبه یې څیزونه ټول کړل خو هغه بل ماشوم پسې راورسېد، لږ شېبه ورته ولاړ وو ، بیا یې آرام له خولې ورته ووتل .

-       نو ستاپدې څیزونو څه کار دی ځه زه به یې له بل ځایه درته راټول کړم ، هان له هغه وړاندې معتادانو به یې درته راپټ کړم .

-       نه همدا خرڅوم بیا یې پرې  اخلم ، ته لدې ځایه ورک شه چې نن مې سخت سر هم درد کوي .

تیاره خوره شوه ، خو هغه څه ونه موندل ، غوسه غوسه ورتله ، څه شېبه وروسته یو بل ماشوم هم سرګردانه راغی او د ډېران پر سر  سره کېناستل . د شاوخوا کورونو ګروفونه روښانه شول ، د تیارې په منځ کې د ډېران پر سر د دوه کوچنیو ماشومانو سرونه ښکاره کېدل او پورته په تیاره کې ترې دود پورته کېده او د وړې وړې ټوخلې غږ یې شاوخوا خپرېده .

                                     فراري

 لنډه کيسه :

     لمر دموټر له شیشې راتېر شو دهغې په سپین مخ یې وړانګې وغوړولې ، اوس یې نو ښایست هغه دچاخبره یوپه دوه شو ، موټر ګړندی  روان وو ، نااشنا او نالیدلي ځایونه مې یو یو له سترګو تیریدل ، عجیب ، پردي او بل ډول وو ، له پولیسو څخه مې ویره شیبه په شیبه زیاتیدله ځکه اوریدلي مې وو چې دلته دلارې پولیس په هرو لسودقیقوکې یو ځل په سړک تیریږي ، له شیشې مې ورکتل او ویره مې شېبه په شېبه زیاتیدله  او دپوستې یاددوی په ژبه پاسګا ته مې شیبه په شیبه ورکتل .

     که یوې خواته پولیسوته متوجه وم له بلې خوا به مې دبلې چوکۍ دښیښې څنګ ته ناسته جینۍ له نظر تیره کړه ، ښکلې وه خدای شته ډېره ښکلې وه سپین مخ یې لمر ته په ځلېدو کې ښایست څو چنده نور هم زیات کړی وو . که به هرڅو دهغې دشاچوکۍ له سپاره چاغ کس نه هم وویریدلم نو بیابه مې هم ترې سترګې نه اخیستلې ، او دسترګوتر کونجوبه مې څارله دجینۍ سپین مخ او تورې خو سرې غټې غټې سترګې ریښتیاهم هغه دچاخبره ملاماتوونکې وې  ،  یواځې د موټر دکړکۍ لوري ته ناسته وه کله به یې ماته راوکتل خو نور یې نو بهر په دښته کې سترګې ګنډلې وې او خدای خبر په کومو چرتونو کې به ډوب وه . ماورته سترګې هم داسې مخامخ نیولې وې ، یوځل جینۍ په غوسه شوه او شاوخوا یې وکتل ، زه وویریدلم چې په زوره څه ونه وایي نو سترګې مې ښکته واچولې ، وړاندې د بم په نوم لویه اوخطري پاسګا یاپوسته مو په مخکې وه د پوستې په لیدلو مې هر څه له یاده ووتل دجینۍ غټې تورې سترګې سپین مخ او داننګو سرخي ... په ډیره وارخطایي مې خپل بکس ترچوکۍ لاندې کړ او ځان مې آرام ونیو جینۍ هم له مابدتره غوسه ناکه او په خپله چوکۍ کې هغه دچاخبره مار اوماهی شوه . خو نه پوهیدلم ولې ؟

     موټر کرار کرار دپوستې مخ ته ودریده لویه پوسته وه ټوله په قیمتي ډبرو جوړه شوې وه موټر په جلا جلا دروازو ورننوتل او له تلاشۍ وروسته خپلې لیکې ته برابریدل ، دلته موټروانان هم زیاتره جریمه کیدل ځکه چې که به کوم موټروان له سټنډرډ چټکوالي ګړندی راغلی وو دهغه تصویرونه به ورته ښوول کیدل او دلته به یې یاجریمه کاوه یابه یې ترې موټر ګرځاوه اومسافر به یې په بل موټر کې لیږل .

      یولوړ ځوان پولیس موټر ته راپورته شو ، دڅو تنو څخه یې پیژندپاڼې او تذکرې وغوښتلې ماته چې وار راورسیدلو نو ځان مې لږ غلی کړ خو پوښتنه یې رانه وکړه چې دکوم ځای یې ؟ ماورته خپل اسناد وښوول  لاندې یې دستکول ته پام شو ویې ویل :

-         دادچادی ؟

ماوویل :

-         زمادی

-         دلته څه کوي ؟

-         خو دلته مې راسره ایښی دی .

-         ښه نه کوې چې دلته د ایښی دی راجګ شه !

ماهرڅومره شور وکړ خو له لاسه یې ونیولم او له موټر یې ښکته کړم شیان په دکتنې په پټه تیریدل زماله زړه خدای خبر وو بلاخره یې له لاسه ونیولم او مخ په پوسته یې ورننه ایستلم د پوستې مخې ته بیروبار وو ، وړاندې یې په دروازه وربرابر کړم پولیس راپسې له شانه روان وو ماموټر ته وروکتل پدې تمه چې هماغه جینۍ به د اخر ځل لپاره ووینم ، خو چې ورومې کتل نو جینۍ یې هم له موټر راښکته کړې وه او موټر په لویه دروازه د امام خمیني ترتصویر لاندې مخ په وړاندې ووت .

      ماپه زړه کې وویل چې دخدای احسان دی راځه ملګري به وو ترڅو چې زما ستونزه نه وي حل شوې ته هم راسره پاتې شه خو دې ته حیران وم چې هغه یې په کوم جرم نیولې ده ، قاچاقبره خو به نه وي ؟  بل خو داسې جرم نه وو چې دې پاسګا یې په تور له موټره ښکته کړې وای  ، زه له یوې خوا خپل قسمت ته پدې حیران وم چې څرنګه په دومره پوستو راتېر شوم ونه نیول شولم اود لته یې ونیولم ... له بلې خوا دې ته خوښ  شوم چې جینۍ یې راښکته کړې وه .

      ډېرخپه وم پولیس راسره خوا په خوا روان وو له شنو او سرو ګلانو تیرشولو مخامخ یې په یوه کوټه ورننه ایستلم . په کوټه کې کراره کراري وه څوک نه ښکاریدل یواځې یوه اوږده چوکۍ چې څوکسیزه وه د دیوال څنګ ته ایښې وه پولیس راته وویل دلته کېنه . ماترې اوبه راوغوښتلې هغه وویل سمه ده لږ شیبه صبر وکړه .

      بې صبرانه مې دکړکۍ لورته ورکتل چې جینۍ به څه شوې وي کوم خوا لاړله . لږ وروسته  چې مې فکر شو دګلانو په منځ کې له ېوې ښځینه پولیسې سره راروانه وه له سره ترپښو پورې ټوله په تور رخت کې نغښتې وه یواځې سپین مخ یې نوي راغوړیدلي لمرته شغله وهله . . .

      جینۍ یې هابلې کوټې ته بوتلله ، کاشکي چې دلته راغلې وای یواځې یوه پوښتنه مې ترې کړې وای چې ولې پولیسو ونیوله . زما دوسییه جوړه شوه ترغرمې پورې څیړنې رانه روانې وې . دلته  ددوا او درمل سوداګر ‎ي منع وه ځکه یې نو دومره اوږدې څیړنې پیل کړې وې .

     تر ماسپښینه مې کارونه وځنډیدل مال مې ټول ضبط شو او دوړلو حق مې یې نه درلود ، ماسپښین پولیس راته وویل چې درځه نور نو خلاص یې تللی شې د نوي موټر ټکټ یې راته وخیست او دوتلو یې راته وویل  . زه له کوټې راووتلم مخامخ مې د ښځینه وو کوټې ته وروکتل ، جینۍ نه ښکاریدله زړه مې وډبیدلو کاشکې چې یواځې مې ترې دومره پوښتلي وای چې په کوم تور یې نیولې وه . ددروازې په لوري په ډیره خواشینۍ راووتلم ، له دروازې مې پښه اړوله چې یوښځینه غږ مې فکر بل خواکړ .

-         آغا ببخشید ! چي شد ؟

ویل یې وبښه څنګه شو ؟

ماوویل :

-         څه شی څنګه شو ؟

هغې وخندل ، په ډیره خوږه لهجه یې وویل .

-         درمل مو

ما وویل :

-         له کومه پوه شوې  چې درمل وو

هغې وویل :

-         پوه شوم ...

بېرته د ګلانو په منځ کې د کوټې خواته روانه شوه ، پسې غږ مې کړل :

-         یواځې یوه پوښتنه !

هغې وخندل راوګرځیده او ویې ویل :

-         پوهیږم چې یوه نده وایه :

 -  ستاسې جرم څه وو

           هغې وخندل

- ته څه فکر کوې زه ستا په جرم پوه شوم ته اوس زما جرم راوښییه

زه حیران شوم ورته ومې ویل :

-         قاچاقبره خونه یې ؟

هغې وخندل :

-         مطمین یې چې قاچاق به کوم .

-         نه پوهیږم   خو ته باید قاچاقبره نه وې .

بیایې وخندل او ویې ویل :

-         ولې رانه پوښتنه کوې ته روان یې کار دې وشو .

ماورته وویل

-         غواړم له تاسې سره مرسته وکړم .

 هغې وخندل :

-         پس غواړې محرم مې شې ؟

زه حیران شوم چې داڅرنګه جینۍ ده له دې ښکلا ،ستر او حجاب سره څومره زړوره ده .

بیایې وخندل سترګې یې پورته کش کړې :

-         هه!  نه غواړې محرم مې شې ؟

-         په منظور مو پوه نه شوم ؟

-         ستاسې ولې ماته زړه بدشو ؟

-         ځکه ...

-         ځکه ښکلالرم هه ؟

هک حیران شوم څومره زړوره ده اوڅومره ښکلې خبرې کوي .

ماوویل :

-         هو :

-          پس غواړې محرم مې شې .

بیاهم پوه نه شوم ښه مې ترې رانغلل له ځانه سره مې وویل چې نه پوهیږم په څه بلامې سر شو . . . خو له شانه یې راته وویل :

-         ولې  ؟

-         نه پوهیږم

هغې وویل :

-      ښه خوتاویل چې غواړم مرسته درسره وکړم زما جرم دادی چې محرم راسره نشته او ستا مرسته به داوه چې تراخره مې محرم پاتې شوی وای .

تهران 

 هفتم تیر

د صدا وسیما میلمستون

 لنډه کيسه :

څادر مې ترې پورته کړ ، ومې نه پیژانده چې ګواکې دا به اسلم وي هغه شوخ اسلم هغه تل خندان اسلم ، سریې په وینو کې لیټۍ شوی وو ، هډوکي او وینې غونډې وې او بس ، ته به وایې چې دپښ (آهنګر) په لوی پلک دې پرې وار کړی او سره میده میده دکړی دی ، ترغاړې پورې هیڅ نه مالومیدل ، یواځې هډوکي په وینو کې لت پت ، یوغوږ یې هم له منځه تللی وو ماونه لید خو دابل غوږیې داسې ښکاریده لکه چې له پوستکي سره دمخ لور ته راګرځیدلی دی . 

ډیره شېبه ورته ولاړ وم ، ژړا مې نه شو کابو کولای ، هغه ورځ رایاده شوه ، چې  یوځای ماخوستن ووتو یو هوټل ته لاړو ، ډوډۍ مو وخوړه ومو خندل او سات مو سره تیر کړ هغه په هغه ورځ راته ویل...  داهرڅه مې یو یو له نظره تیرېدل او ورته ولاړ وم ...

ډیره شېبه همداسې ولاړ وم ، یوډاکټر راباندې لاس کیښود .

-         وبخښۍ نور وخت نلرۍ .

ماډاکټر ته وکتل ، سخته ژړا راغله ستونی مې راوپړسیده نور په ځان نه پوهیدم .

-      اخۍ څنګه وخت نلرم ، وختونه وختونه اوږه په اوږه ګرځیدلي یو ، وختونه وختونه مو یوځای سره کیسې کړي دي وختونه وختونه مو دیوبل کیسو ته غوږ نیولی دی .

ډاکټر هم سر وخوځاوه ...

-         پوهیږم خو دانو ژوند دی ټول همداسې روان یو ...

-      ولې داسې ځو هغه زما ټولې خاطرې ورسره وړي ؟ هغه دتل لپاره رانه بیلیږي ؟ زه به مې دهرې ورځې خاطره چاته وایم ؟ نور به چاته د ...

له شانه چاراباندې لاس کيښود ، شاته مې وروکتل یوه ځوانه جینۍ وه ، سترګې یې له ژړا پړسېدلې وې ، یوې بل ښځې پرې له شانه لاس تکیه کړی وو ، زه یې شاته کړم د اسلم مخ ته ځیر شوه ، سترګې یې پټې کړې ، ماته یې وکتل .

-         ته زما په درد څه پوهیږې اسلم یواځې تاته دردونه ندي پرې ایښي زما چې ...

نور یې نو خبره ډب شوه ، ژړا یې په زوره شوه ، زه ډاکټر له لاسه ونیولم او بهر یې راوایستلم ، ډیره شېبه هلته ولاړ وم ، عجیب فکرونه مې کول ، خدایه ولې ؟ ولې هغه ؟ ولې بل څوک ؟ نه که اوس ورشم ژوندی ... نه نه نور نو زموږ ژوندو له منځه ووت ...

نور په ځان نه وم خبر شوی لږ وروسته مې سترګې وغړولې ، په کوټه کې یواځې پروت وم په ماهم وینې راروانې وې . خو درد مې نه احساساوه ، اسلم وو بس کله به یې راته خندل کله به یې راسره ټوکې کولې ، خو چې لاس به مې وراوږد کړ له سترګو به مې لیرې شو .

اخۍ څنګه سخت دردونه یې راپریښودل ، ولې داسې یواځې ځي ؟ ولې زموږ دټول ژوند خاطرې ورسره وړي او بیاهم نه راګرځي ؟ اخۍ له هغه چې ساه وتله څه فکرونه به یې کول چېرته به روان وو ؟ ...

لږ شېبه همدا سوچونه وو او اوښکې وې ، بس چې چپرکټ مې نور اوښکو ونیو . هڅه مې وکړه چې راپورته شم خو نه کېده ، هیڅ غړي مې کار نه کاوه ټول ویلې وم ، کله کله به مې ویل چې کاشکي کیدای شوای اوس له اسلم سره یوځای غځیدلی وای ګوندې بیایې راته دخپل مرګ کیسې کړې وای کاشکي ...

توره تیاره وه ، شاوخوا هم بد غږونه پورته کیدل ، ډاروونکي ؟ غمجن عجیب کله به مې له ځانه سره ویل چې شاید دا به دمرګ غږ وي ، که مړشم ؟ کله چې مې ساه له بدنه وځي چې نوررانه ساه کوچ کوي ؟ ...

داسې وم لکه چې په پښو په لاسو تړل شوی یم ، لکه چې څوک مې مرګ ته کاږي ، کله به مې ویل چې مابه څوک وژني که به په خپله مرم ... کله چې مړشم بیا به څه کیږي ... دادنیا به همداسې پاتې وي ...هو لکه اوس چې اسلم لاړ هغه ژوندی نه دی خو دنیااوس هم هماغه ډول ده لکه هغه چې ژوندی وي ...

کاشکي بیا خو څوک راشي او قبر ته مې ودریږي ... نه نه .... اخۍ خو اخر به همداسې ورځ راځي ... کله به له ځانه سره وارخطا شوم اوس مړ یم که ژوندی ؟ ... بیابه مې فکر شو نه دادي فکر کوم مړ نه یم ... نو که سړی مړشي هم فکر کولای شي ... اسلم هم مړشو نو اوس به زما په اړه څه فکر کوي ؟ نه نه فکر نشي کولای ځکه دهغه سر له سره میده میده دی ... نو هرڅوک چې مړشي فکر نشي کولای ...

بس همدې فکرونو مې دسر کاسه ډکه کړه ، کله کله به مې داسې حس کړه لکه دسر کاسه چې مې نوره چوي ... بیا به مې له ځانه سره ویل چې بس ښه دی همدا څوشیبې ژوند چې فکر وکړم ... خو دڅه شي په اړه ...

نور مې فکر له یاده ووت ، غږونه ډیر بدرنګه کیدل ، داسې لکه دا غږونه چې له اسمانه راښکته کیږي ، خو پرې پوهیدم نه چې دڅه شي غږونه دي . ستر غږونه ډیر ویروونکي ځیږه او ستړوونکي ، په هر رګ رګ کې به مې یې ریښې غځولې ...

وړاندې مې داور لمبې لیدلې خو ډېرې لیرې وې ، زړه مې غوښتل ورلنډشم ، خو څه مې په وس نه وو پوره ، له شاوخوا تیارې ، تنهایۍ او ویروونکو غږونو مې نور سر ستړی شو .

غږونه رانږدې کېدل تابه ویل چې تر هر بوټي، هرې ونې او هرځای لاندې یوڅوک ګوري نفس ترې باسي . مرۍ پرې تاووي او وژني یې .

له ځمکې مې سترګې واخیستې نور له ځمکې ستړی شوم ، عجیب وو نور مې له ګرمۍ زړه چاودیده په داسې ځای کې یوه شغله باد هم نه لګېده زړه مې غوښتل یواځې یوځل باد ولګي دا ګرم بدن مې لږ سوړ شي ، داسې حس مې کاوه چې بدن مې اور اخلي ...

غږ داسې رانږدې کېده ته به وایې چې په سر مې ولاړ دی ، ته به وایې چې دسر له لوري راباندې حمله کوي خو زما مخ ځمکې ته وو، نرم مې پورته وکتل . په هوا کې په آسمان کې مې څه شی ترسترګو شول ، ډیر ویروونکي لکه همدا چې خپله مرګ وي پخپله مرګ سخت او وحشتناک ، بېرته مې ښکته وکتل ، زړه مې نه غوښتل پورته وروګورم .

ډیره شېبه مې په ځمکه ځان شاته کش کړ ، ګوندې لدې بلا لږ لیرې شم ، نور مې یې نو ویروونکي غږونه په هډو ننوتل ، ډیره شېبه مې نه ورکتل . زړه مې غوښتل ... زړه مې غوښتل ترې خلاص شم ، خو نه که منډه کړم نو رانیسي مې ، اخر داڅه شی دي ماسم ونه لیدل . .. بیا مې کرار وروکتل ، فقط لکه دوه سترګې  ، لکه دوه لویې لویې سرې سترګې ، همداسې راته وبرېښېده لکه دوه دوژخونه په دوه سترګو کې ، خو نه سترګې به نه وې ، بېرته مې ښکته وکتل . شاته مې لوی ډز شو . سترګې مې پټې کړې . . .

یوبل غږ مې هم واوریده . دمرګ غږ لکه دمرګ چیغه چې له یوچا ساه وزي له یوچا ساه اخلي ، مري ...

له ځانه سره مې وویل چې همدا به مرګ وي ، ټول به همدا وژني خو بیا به مې له ځانه سره وویل چې نو ولې یې چاکیسې ندي کړې ؟ ... خو هغوی به چې لیدلی وي نور به مړه شوي وي بیابه نه وي راګرځیدلي چې موږ ته کیسې وکړي چې مرګ داسې وو .

شاته غږ ته متوجه شوم ، ماته رانږدې کیده ، او څومره چې رانږدې کېده ، دومره یې ویرولم ، ریښتیاوو ، داټول ریښتیا وو ، پورته مې وروکتل ، هغه څیره نوره هم سره شوې وه ، نوره هم غوسه ناکه ... په ګردونو او تته هوا او تیاره کې مې وړاندې یو بل څوک هم لیدل چې ماغوندې په ځمکه اوږد غځیدلی وو .

په ځمکه یې سر نښلولی وو ، نفس یې پزې او خولې ته نږدې خاورې شیندلې راشیندلې ، خولې پرې راماتې وې ، چې څومره ورته ځیر کېدلم په هماغه اندازه مې ښه لیده ، خو مخ یې رانه هغې پلو ته وګرځاوه ،ومې  نه پیژانده ، زړه مې غوښتل ورچیغه کړم ، ورنږدې شم ، ترې وپوښتم ، چې داڅه دي . هغه پاس څه دي او دا لوی لوی غږونه دڅه شي دي . غږونه هم ندي بل څه دي خو لکه غږونه داسې دي ، دسړي دبدن په هر رګ رګ کې ننوزي ...

اوس نور ژوندي یو یو سترګو ته راتیرېدل ، چکرونه ، منډې ، خنداوې او دمور چیغې دمور ټوکې ، د واړه اباسین ګډه وډه پښتو ژبه ، دهغه مسته او مهربانه خندا ...

له سترګو مې لکه بریښنا داسې تیزه رڼا تیره شوه ، دې مې ډار یوپه دوه کړ ، ګرمي مې هم زیاته شوه ، خو له ځایه خوځیدلای نه شوای که له ځایه خوځیدلای ... ویرېدلم ، تاویل بدن مې نور ویلې کیږي داسې مې بدن ګرم شو . . .

له ځانه سره مې وویل چې که پّه دوژخ کې یم ...؟ نه نه ژوندی یم ، دادی اوس مرګ په سترګو وینم ، خو نه دامرګ ؟ هو بلې دامرګ دی ...

هغه وړاندې کس ځان سره وخوځاوه غوښتل یې پورته شي ، خو ځان یې په ځمکه پورې وسولاوه نه شو پورته کېدلای ماهم ځان وښوراوه زه هم نه شوم پورته کیدلای ، غوښتل مې هغه ته خبر ې وکړم ، خو خوله مې نه خوځیدله ، همداسې په خپل ځای کې سره خوځیدلم راخوځیدلم ...

غږونه رازیات شول ، داځل بل ځلې غږونه لکه چې دمخامخ جرګې ټول مړي راپاڅیدلي وي ، په خپلو کې خبرې کوي ، زېږې خبرې ډاروونکې او غوسه ناکې خبرې ، زړه مې غوښتل ور وګورم چې مړي به څنګه ښکاري ، جامې به یې په تن وي ... نه ...

وړاندې مې څو څیرې ولېدې تکې تورې تورې په توره تیاره کې نورې هم تیاره ښکارېدې ، سپین غاښونه یې له لیرې ښکاریدل ، په اوږدو اوږدو لاسونو کې یې د لرګي څمڅې او قاشوقې رااخیستې وې ، اوږدې اوږدې څمڅې ، مادسترګو له کونجو ورته وکتل ، دانو چېرته ځي ، ولې ټول راپاڅیدلي دي ؟

په ګډو وډو غږونو کې مې یو غږ وپیژانده ، ویل یې .

-         ماپښه پرې کیښوده .

عجیبه په څه شي یې پښه کیښوده ، وړاندې مې ورته پام شو ، چې ډیر زیات راروان وو ، ورپسې نور هم راروان وو او مخ زموږ لور ته راتلل ، اوږدې اوږدې پښې یې وې ، نري نري لاسونه ټول سپین هډوکي وو ، خو ککرۍ یې تورې ښکاریدې ، عجیبه شاوخوایې بل شان ګڼه ګوڼه جوړه کړه خو دیوه په غږ هم نه پوهیدم یواځې په هماغه یوه خبره پوه شوم چې ویل یې ماپښه پرې کیښوده .

ماغوښتل لاس وخوځوم ، خو نه کیدله ، هرڅومې وکړل یوغړي مې هم کار نه کاوه ، زړه مې غوښتل سترګې پټې کړم خو نه کیدله ، ټول مړي شیبه په شیبه زما لور ته نږدې کیدل ، ټولو په یوغږ یوه کلمه ویله خو زه پرې نه پوهیدلم ، وړاندې مې په تیاره کې ورته وکتل له شاوخوا څخه نور هم راپورته کیدل او دې لور ته را روانیدل ، دټولو یو رنګ لرګي په لاس کې وو ، ټولو یو رنګ ګامونه اوچتول .

په سر پورې هغه نور غږونه مې هم بیا راپیدا شول ، اوس نو ښه ډیر شول ، هغه غږونه او د مړو غږونه سره یو شول ، تابه ویل چې غږونه هم وینم ، ټوله فضا له غږونو ډکه شوه ، دغږونو له څیرو دغږونو له اوږدو او ویروونکو څیرو .

ټول مړي دېخوا په منډه شول ، ټول راغلل یوځای کتار ودریدل ، کتل یې دسترګو په سوریو کې یې سرې سرې رڼاوې راپیدا شوې ، په هماغه بل کس ورټول شول ، ټولو یورنګ خپلې څمڅې خوځولې ، او په خپلو کې سره په خبرو لګیاوو ، له وړاندې جرګې هم د ژړا غږونه راپورته شول ، د ویروونکې ژړا ، ماغوښتل چې په غوږونو کې ګوتې واچوم نور داغږونه وانه ورم خو وړاندې کس ته مې فکر شو چې ټول مړي پرې وروختل .

دټولو مړیو پښې یې په سر کتار شوې ، سپینې پښې ا و لویې او نرۍ لکه هډوکي ... دهغه سړي سر په ځمکه هوار شو ، په وینو کې همداسې هوا ریده او پلونه پرې زیاتیدل ، همداسې اوږدشو او نور نو یې نفس دشاوخوا خاورو څخه دوړه نه پورته کوله ، اوس یې یواځې له ستوني څخه یوه یوه دوړه وتله ، یو ویروونکی غږ ...

ماځان سره تاو کړ ، خو بدن مې کار نه کاوه ، اسلم راته یاد شو چې دهغه هم سر په ځمکه هوار وو ، پورته څیرې ته مې بیا وروکتل خو اوس د مړو غږونو یې ځای نیولی وو هلته اوس د مړو غږونه وارخطا یوې او بلې خواته ګرځیدل ، لالهانده او ویروونکي ، کله به دځمکې لور ته رانږدې کېدل او کله به نور هم پورته کیدل .

مړي او غږونه یې زما لورته رانږدې شول ، ډیر رانږدې شول ، هغه توره تیاره چې تراوسه پکې هیڅ هم نه لیدل کیدل اوس کمیده ، کله به ډیره تیاره شوه او کله به هم دمړو غږونو رڼا وکړه او لږ څه ځای به رڼا شو دوړاندې کس وینې په ځمکه خورې شوې سر یې اوږد شو وینې او پوستکې یې دې خواته راوغځیدل ، او نور هم اږدیده ، سم ورته ځیر شوم ، سترګې یې هم په وینو کې رغړیدې . دیخوا ته راروانې وې .

یوبل غږ هم راپیدا شو همدا سې غږ لکه د وینو او سترګو غږ هغه هم وړاندې راتللو غوښتل یې دبدن په هر رګ رګ کې مې ننوزي ، سترګو ته ځیر شوم همداسې سترګې وې لکه داسلم ، لږ خندا پکې ښکاریده او په کلکه کلکه رپیدلې .

ما بیا دمړو لور ته وکتل دهغوی دغږونو لور ته مې وکتل لکه چې راته فکر شوی یې وي ټولو زما لورته رامنډه کړل .

وړاندې په وینو کې هغه سترګې لا رپیدلې چې زما په سر یې هم پلونه کیښودل ، لدې سره مې چیغه کړه ، خو زړه مې غوښتل مړ نشم ، زړه مې غوښتل چې ټولو ته کیسه وکړم چې څنګه مې مرګ ولیده .

خو پلونه مې په سر زیات شول ، زړه مې غوښتل ځان پورته کړم او له ځمکې یې وولم ترڅو بیدا ر شم او ترې وتښتم ، خو لدې سره مې سترګې په مخامخ ډاکټر ولګېدې چې لا یې د اسلم په سر څادر سماوه او خلکو ته یې کیسه کوله چې دهغه په سر دموټر دوه ټایرونه تیر شوي دي ، او روغتون ته هم له دولسو ساعتو وروسته را رسول شوی دی . . .

تهران

۱۳۸۵ – ۱۲ – ۱۷