تبليغاتX
موسکا

موسکا

دشعر ، داستان ، طنز او ادبي ليکنو لپاره ځانګړى ويب لاګ

دمعدې تعجب

طنز

په ټول روغتون کې یې چیغې اورېدل کېدې .

مړ شوم ، مړ شوم هلۍ ولاړم له لاسه ووتم .
ډاکټر سپین کوټ اچولی وو تندی یې ګونځې نیولی او په بیړه بیړه یې کوټې ته ورغی . سر ته یې ودرېده او له ناروغ یې لا په زوره وویل :

څه بلاوهلی یې ؟ څه ټکې وهلی یې کرارې خبرې کوه .
د ناروغ شاوخوا کسانو هم ډاکټر ته ځیر ځیر وکتل او شونډې یې بوڅې کړې ، یوبل ته یې په سترګو کې وویل چې دا لاڅه بلاده ؟ !! .

ډاکټر یې سترګې پرانستلې او بتۍ یې ورواچوله بیا ترې شاته شو او دناروغ له څنګه ولاړو خلکو ته یې وویل :

تاسې ووځئ ، اوس هرڅه معلومیږي که عملیات شو هم شک یې نشته .
ناروغانو په یو غږ ترې وپوښتل .

نوڅنګه شوی دی ډاکټرصیب ؟
تر اوسه هیڅ هم ندي معلوم .
خلک ووتل ، ډاکټر ناروغ ته وکتل بیا یې له جیبه ږمنځ راوویستله او په هینداره کې یې ځان جوړ کړ ډیره شېبه خپلې قوارې ته ځیر وو بیا له ځانه سره موسک شو او ناروغ ته یې مخ راوګرځاوه .

ښه ګله څه درباندې شوي دي ؟
هیڅ نه پوهیږم چې څنګه شوم .
کوم ځای دې درد کوي ؟
ګېډه .
ولې ؟
نو زه څه پوهیږم چې ولې ؟
نو ته بد کوې چې نه پوهیږې چې ولې ؟ سړی په خپله معده نه پوهیږي چې ولې درد کوي ناپوهه احمقه . . . ښه تر دې تیر شه دا ووایه چې غرمه دې څه وخوړل ؟
غوښه .
څه ؟؟!! .
غوښه .
ښه ښه . لږ دې وخوړه که ډیره .
لږه ، ډیره مې ونه خوړله .
لکه څومره دې وخوړله .
لکه چې نور خلک یې خوري تر هغوی هم ډیره لږه .
نور خو به دې څه شی نه وي خوړلي ؟
نه نه .
داد څووم ځل خوراک وو چې نن دې خوړلی وو  ؟
ډاکټر صیب همدا مې لومړی ځل خوراک وو ، غوښه مې هم وروسته له ماشومتوبه په لومړي ځل وخوړله هغه هم کمه وه نه پوهیږم چې څه راباندې وشول .
ډاکټر  ډیره شېبه په فکر کې ولاړ وو ، د ناروغ خپل خپلوان بېرته کوټې ته راننوتل ،

ډاکټر صیب څنګه شوی دی ؟
ولا نه پوهیږم ما داسې ناروغي تر اوسه نه وه لیدلې .
هه !!!!!!!!!
ټول خلک حیران شول خولې یې وازې پاتې شوې ، نرسان راغلل او په چپرکټ یې اخته شول مشر ډاکټر هم کوټې ته راننوت . کاغذ او قلم یې په لاس کې وو او بل ډاکټر ته یې سترګې ونیوې .

ګزارش !
ښه صیب ، ناروغي معده ، فشار نورمال ....
مشر ډاکټر چې ټولې خبرې واورېدې حیران حیران یې وکتل بیا یې وویل :

ښه دا خبرې پرېږده ، نو بیادا ناروغي څه شی ده ولا ماخو داسې ناروغي تر اوسه نه وه لیدلې .
دواړو ډاکټرانو سترګې وجنګولې ډیره شیبه یوبل  ته ځیر وو هغه لومړي په زوره غږ کړل .

هه پوه شوم .
څه دي ؟
معدې یې تعجب کړی .

تهران ، ایران

+ نوشته شده در  Tue 14 Apr 2009ساعت 19:43  توسط عبدالله الهام جمالزی  | 

موږ د زړه وینې خوړې

 له مودو وروسته مي شعر وليكه ويي لولي...

 

موږ د زړه وینې خوړې

خو انقلاب مو پنځولی وو، وطن مو ساته

موږ د زړه وینې خوړې

خو د وختو  آبرو مو وساتله

موږ د زړه وینې خوړې

خو د بشر پت مو خوندي وساته

موږ د زړه وینې خوړې

له سترګو مو اغزي بادېدل

په زړه مو پولۍ د غمو وختلې

په سر مو تاړاکونه تېر شول

خو دا دایمان خاوره مو بچ ساتله

د شهیدانو نوم مو نه هیراوه

د غیرت ټغر مو نه ټولاوه

د غلیم جرات مو نه لوړاوه

هاو ...

موږ د زړه وینې خوړې

موږ د زړه وینې خوړې

...

خو اوس مو د پلرو شملې په خاورو موږي

په تاریخ مو خاورې اوړي، پرې ملنډې وهي

په شهیدانو باندې خاندي او پرې سترګې تړي

په تاریخ مو خاورې اړوي، تاریخ جوړوي

سپین مو نه مني له تور مخو قهرمان جوړوي

خپل مو نه مني پردو پسې په ځغاستو ستړي

خدایه بیا د وخت آبرو ته سپکې کېږي

کله کله فکر را پیدا شي

ښايي په زړه کې پاتې وینې هم راباندې وڅښي

خو بیا هم نه پوهېږم...

بیا به لیکو

له څو انقلابونو وروسته

بیا به لیکو

موږ د زړه وینې خوړې

خو انقلاب مو پنځولی وو، وطن مو ساته

موږ د وختو آبرو ساتله

موږ بشر وساته

هاو ...

موږ د زړه وینې خوړې

موږ له وختو څخه ربړونه ګالل

چې دا وطن یو څه آرام شي

او ګردونه شي له غرونو پورته

هاو...

موږ د زړه وینې خوړې ...

+ نوشته شده در  Wed 25 Mar 2009ساعت 19:41  توسط عبدالله الهام جمالزی  |